Als de publieke ruimte het toelaat, ga ik er graag met mijn tafel en typemachine zitten. Dan schrijf ik ter plekke gedichten voor mensen.

Maar. Het openbare leven is sinds half maart 2020 zo ingrijpend veranderd, dat ik het anders aanpak. Het gesprek is nog belangrijker geworden.

Telefonisch kan gelukkig veel. Ik interview niet met een camera erbij, dat vind ik te onrustig. Ik luister liever goed naar wat je vertelt.
We kunnen ook een afspraak maken op een plek waar afstand mogelijk is.
Ik neem de tijd om iemand zorgvuldig te observeren, om naar een stem te luisteren, om taalgebruik te ontcijferen.

Woorden gaan lang mee.
Je kunt erin wonen.
Kan ik iets voor je betekenen?
Stuur me dan een bericht.





Schuif aan voor wat nuance, grapjes, bespiegelen en hartverwarming